Nieuwe sportieve uitdagingen

Ruim 2 jaar terug kwam ik via mijn zus Cindy terecht in een nieuw sportief avontuur. En een leuke uitdaging ga ik nu eenmaal niet graag uit de weg...

Het initiële idee was om deel te nemen aan de Strongman Fisherman Run op het circuit van Zolder. Geen van ons beide had evenwel ervaring met het lopen van lange afstanden, laat staan om ineens een parcours van 17km af te leggen met een tiental hindernissen. Als toeschouwer van de run dat jaar beslisten we al snel dat een deelname niet aan ons was besteed.

Maar het sportieve beestje werd wakker in ons. Getriggerd door de hindernissen gingen we op zoek naar een alternatief, waarbij we al snel uitkwamen bij Gladiator Runs. Zelfde principe, maar kortere afstanden en meer obstakels. Veel meer ons ding en we schreven ons meteen in voor 2 opkomende events: één van 7km en één van 9km (Mud Edition).

Lopen, kruipen, klimmen, glijden, ... al snel hadden we de smaak te pakken. Nadien volgend nog meerdere runs: Gladiator Runs, Strong Viking Runs, Barbarian Obstacle Run, The Great Escape, ... Het hoogtepunt werd eerder dit jaar bereikt met de Strong Viking Run van 19km.

Nooit kwamen we aan de start om een toptijd neer te zetten. De afstand overbruggen en alle obstakels proberen te nemen was steeds het doel, ongeacht of we liepen, stapten of kropen over de meet. Nooit zuiver op fysiek, maar ook op een-over-mijn-lijk-mentaliteit.

Maar er wat sleet op de formule. Teveel verschillende evenementen, te veel deelnemers, te snel uitverkocht, te weinig sympathie onder de deelnemers,... Om die redenen zochten we iets anders.

Met het doel om het fungehalte en de fysieke uithouding (verder) te vergroten nemen we volgende maand deel aan de Belfius Trial Run te Ieper (6 of 10km).

Wat 2018 zal brengen qua sportieve uitdagingen is ons nog een raadsel, al kwam het idee om de  volledige Spartacus Series te lopen al naar boven... Wie weet...! ;-)

Welke sportieve uitdagingen doen jullie zoal?

Instant happiness

Drukke werkweken en actieve weekends mogen geen excuus zijn om als (startend) blogger geen nieuwe posts te plaatsen.

Degene die mij een beetje kennen weet dat ik een hekel heb aan de uitdrukking "geen tijd". Tijd is immers het enige die voor iedereen gelijk is: 24 uren in een dag, 1.440 minuten of 86.400 seconden.

Hoe je deze beschikbare tijd invult is een kwestie van prioriteiten stellen. Wat je zelf het belangrijkste vindt of wat zeker moet gedaan worden, wordt meestal ook gedaan.

Nu geef ik dus voorrang aan het schrijven van een nieuwe post.

De voornaamste reden waarom ik deze blog immers startte was om tot rust te komen, de positieve kantjes van het leven beter waar te nemen en om jullie ervan te laten meegenieten.

Veel bloggers (o.a. Josie, Gerhilde) maken hiervan zelf een afzonderlijke rubriek "count your blessings". Hierbij een aantal van mijn kleine "instant happiness"-momenten van de laatste weken:

*/ de bezorgde smsjes, berichtjes op messenger van mijn lieve meid die uitzonderlijk de ochtendshift had waardoor ik onze grote vriend moest helpen bij het ochtendritueel van opstaan, badkamerbezoek, ontbijten, naar school brengen;

*/ de eerste oogst van mijn recent gestarte moestuin;

*/ de gevatte opmerkingen van Quinten (de verzekeraar die jammerde dat hij door de regen moest zonder paraplu kreeg een sneer van "je bent toch met de auto die vlak voor de deur staat!");

*/ een toertje mountainbike met mijn oudste zus in de regio van Wetteren, tussen de vele boomkwekerijen, die vele mooie uitzichten opleverde;

*/ het zien van een regenboog

*/ een bevestigingsmail binnenkrijgen van een nieuwe sportieve uitdaging (later meer hierover);

*/ een tevreden klant na een fiscale controle over haar dossier, die 's avonds nog een berichtje nalaat;

*/ goeie vrienden die na vele jaren toch nog in het huwelijksbootje stappen.

Dit laatste puntje dient trouwens nog plaats te vinden. Om 11h30 in het gemeentehuis, vanavond groot feest.

Wat waren jullie recentste gelukmomentjes? Let me know, en tot gauw!

Gregory.

De (winter)moestuin : een update

Een kleine maand terug zette ik de eerste stappen voor de aanleg van een (winter)moestuin. Zonder noemenswaardige ervaring hoop ik toch wat vruchten te plukken van mijn inspanningen hierin.

Van onze grote tuin werd ongeveer 50 vierkante meter voorzien om moestuin te worden. Ongeveer de helft hiervan werd reeds omgewoeld en aangeplant met winterprei,  bloemkool, savooikool, andijvie, veldsla en gewone sla. Met een bon van Aveve kregen we nog 6 kleine scheutjes spinazie die er nog net bij konden.

Met quasi 2 linkerhanden aan mijn lijf slaagde ik er niet in om de aangeplante prei voldoende te bedekken met een insectennet. Zoals de plantjes er momenteel uitzien vrees ik dat dit op een sisser zal uitdraaien. Volgend jaar zal ik alvast de plantjes anders positioneren, meer in lijn van de beschikbare formaten van het insectennet.

De andere groenten daarentegen doen hun uiterste best. De veldsla groeit sterk en de sla begint te kroppen. Ik ben al benieuwd naar het moment dat we deze kunnen proeven.

De bloemkolen hebben al een heuse groeispurt achter de rug en de savooikolen lijken hun voorbeeld te volgen. Helaas stelde ik eerder deze  week vast dat er kleine witte vliegjes op de plantjes zitten. De blaadjes zijn hierdoor geperforeerd. Een behandeling met "Naturen Aradigun", een biologische en plantaardige insecticide, dewelke een film legt op de aangetaste blaadjes zouden dit probleem moeten verhelpen. Duim je mee? Indien nodig mag ik de behandeling binnen 7 à 10 dagen eens herhalen.

De spinazie kreeg het in het begin zwaar te verduren. Zware regenval kort na het aanplanten, onze kat die een plantje uit de aarde krabde... Van de 6 blijven er dus nog 5 over. Gelukkig herpakken ze zich en beginnen ze toch ook wat te groeien.

Hopelijk beleven we nog wat droge dagen, waarbij ik de rest van de grond kan omwoelen. Dan kan ik alvast volgend jaar in het voorjaar andere soorten kweken.

Benieuwd naar het vervolg? Blijf de blog volgen. Tips en advies zijn uiteraard steeds welkom.

Filmtopper: Lion

Door een beperkt aantal uur slaap na een vrijgezellenfeest werd zondag uitgeroepen tot algemene rustdag. Het ideale moment om een filmtip van vrienden te checken.

"Lion" is een drama uit 2016, die het waargebeurde levensverhaal vertelt van Saroo.

Als 5-jarige jongen leeft hij in armoede samen met zijn oudere broer Guddu en zijn analfabetische moeder. Om haar te helpen zoeken beide broers nachtelijk werk in de nabijheid van het station.

Saroo valt echter in slaap in een lege trein en kan pas 1600km verderop uitstappen in Calcutta., waardoor hij alle contact met zijn familie verliest. Zonder de plaatselijke taal machtig te zijn, zwerft hij een hele tijd rond om uiteindelijk geadopteerd te worden door een Australisch echtpaar.

Zijn adoptiemoeder - gespeeld door Nicole Kidman - en -vader geven hem en zijn adoptiebroer Mantosh de best mogelijke opvoeding. Hierdoor kan de inmiddels 25-jarige Saroo - gespeeld door Dev Patel (Slumdog Millionaire) - studeren in Melbourne en leert hij er zijn vriendin Lucy kennen.

Tijdens een etentje met vrienden komen bepaalde herinneringen naar boven die de start betekenen van een zoektocht naar zijn afkomst en biologische familie. De zoektocht wordt al snel een ware obsessie. De relatie met zijn vrienden en familie wordt hierdoor grondig op de proef gesteld.

Het is zeker geen alledaagse film maar hij weet je vast te grijpen in zware thema's als armoede, kinderarbeid en adoptiebeslommeringen. Wij konden onszelf niet bedwingen een traantje te laten...


Zag jij deze film al? Hoe vond je hem?